Sa Ating Paglakad

by Abner Dormiendo

“At kung ang isang lalake ay sumiping sa kapuwa lalake, na gaya ng pagsiping sa babae, ay kapuwa sila nagkasala ng karumaldumal: sila’y papatayin na walang pagsala: mabububo ang kanilang dugo sa kanila.” — Leviticus 20:13

Nang ating nilakad ang kantong makitid
Habang sa bisig ko, ika’y nakakapit,
May mumunting batong sa ati’y pumatid
Na aking inusog patungo sa gilid.

Nang nakalabas na’t lumuwang sa wakas
Ang nilalakaran, sa ati’y tumambad:
Tinging matatalim, tinging nanunumbat
Sa pagsinta nating mali raw at huwad.

Kahit sa malayo, ramdam sa katawan,
Mga mata nilang binalot ng suklam,
Wari’y mga batong pinakakawalan
At ibinabaon sa ating kalamnan.

Nakita marahil na ako’y nangamba
Sa ipinupukol ng sanlaksang mata.
Pagkapit sa aki’y hinigpitan mo pa:
“Tayo’y umiibig. Ba’t mag-aalala?”

At naramdaman ko ang iyong pagtitig:
Matang sumisisid sa pusod ng galit.
At tila ba batong hinagis sa tubig,
Naglaho ang takot sa iyong pag-ibig.

*

I’ve been trying to write Filipino poems with acceptable rhymes and meters (all part of an assignment in this workshop I’m part of). This poem is not one of those assignments, but a prompt I’ve been wanting to write for a long time; and for some reason, I felt that the form caters to the sentiment.

Advertisements