Buwan ng mga Akdang Pinoy 10: “Dark Hours” ni Conchitina Cruz

by Abner Dormiendo

20160804_065234

Gumuguho sa “Dark Hours” ni Conchitina Cruz ang mga hanggahan ng lungsod bilang pampublikong lugar at ng mga lunang itinuturing na sagrado’t pribado. Sa paggamit ng imahen ng katawan (“What is it about tenderness”, “Return”), pamilya (“Tourist”, “Tremble”) at pantahanang espasyo (“I must say this about the city”, “Elegy”)—itong mga matalik na bahagi ng ating buhay—upang talinghagaan ang lungsod, binubuo ni Cruz ang pakiramdam ng papalapit (o marahil narito nang) kapahamakan sa mambabasa, nakakabagabag dahil pamilyar. Mapanlinlang ang mistulang antiseptikong kapayakan ng kaniyang panulaan; sa paggamit ng tuwiran, sabay niyang naitatago at nailalantad ang takot (marahil paranoia, marahil trauma) na kaniyang nadarama sa bawat sulok ng ginagalawan niyang lungsod, sumusuot sa kamalayan lalo na sa tuwing lumalambong ang pinakamadilim na oras. Sa isang banda, kinikilala ng makata ang siyudad bilang lunan ng kapahamakan na nagbabantang manghimasok sa kaniyang pribadong buhay at burahin ang natitirang katiwasayan ng kaniyang katauhan, katinuan, at ugnayan niya sa mga minamahal. Ngunit pagdating ng huling tula, pinapakita ng makata na wala lang sa siyudad ang panganib, kundi bahagi na ng kondisyon ng ating pag-iral, at sa ayaw nati’t sa ayaw, kailangan nating matutong mamuhay sa gitna ng panganib na ito. Narito ang tulang “Morning” mula sa koleksyon:

“You never know when somebody will walk away from you on a bright day on a bust street, never looking back and

you cannot believe the slow disappearance, cannot believe what is moving away from your reach until the busy street no longer needs its presence to look the same, because it is the same.

And the city offers you its fruits and fish, and the churchgoers lift their veils as they step out into the open

and you know the picture is incomplete but it can stand for itself

and who are you to ask for more, who are you to insist on hunger?”

Advertisements