Apokalipsis

by Abner Dormiendo

Umulan kagabi, at wala ni isang nakaalam
kung saan na umaawit ang mga palakang
madalas humuhuni ng pag-uwi palayo sa konkretong
hinahaplos ng liwanag ng buwan sa tuwing pagdilim
na parang hinehele ang lungsod pabalik sa pananaginip.
Ngunit wala ring gising sa likod ng mga bintana’t pinto,
walang buhay na kamay na sana’y magpipinid dito,
kaya nakapasok ang tubig, nahimlay sa sahig,
nanatili roon sa loob ng mga patay na silid
at hindi na kailanman bumalik sa pinaghulugang langit.

Advertisements