Lagimlim

Nang may magawa ang mga bitwin

Month: March, 2016

Sangandaan, Mikael de Lara Co

Huwag muna nating pag-usapan ang kasalanan,
huwag munang bilangin ang mga pagkukulang,
ang kaban-kabang utang natin sa mundo.

Masdan sa halip ang pagsiksik ng araw
sa sinapupunan ng isang kutsara, pakinggan,
sa likod ng kalangitan, ang paghuni

ng mga anghel. Sino ba tayo upang makaintindi?
Nagsisiwalat ng lihim ang lupa
ngunit mas hilig yata nating pumikit

at kupkupin ang sari-sarili
nating mga pagdurusa. Sakaling magsawa ka
sa pagsisisi, ibulong mo lamang ang pangalan

ng kapalaran. Sakaling hindi mo ito alam,
ipagpatuloy mo na lamang ang pagsisisi. O di kaya
umupo sa mga ugat ng nag-iisang puno

sa iyong bakuran, at humaraya: Sa isang madilim na silid
natutulog ang isang dalaga. Biniyak mo ang kanyang puso,
dati, sa isang panaginip. Maaaring hindi

mo na siya naaalala. Maaaring hindi ka na niya naaalala.
Maaaring tanghali na ngunit nakapinid pa rin ang bintana.
Kung papasok ka sa silid, makita mo kaya

ang kanyang blusang nakalambong sa gasera?
Mapabulong ka kaya, ikaw? At nasabi ko na bang
kagabi, inilapat ng dalaga ang kaniyang palad

sa aking pisngi at sinabing, Patawad,
mayroon lamang akong naalala.
Nang tanungin ko siya kung ano ito,

ngumiti lamang siya at bumulong: Wala
kang dapat ikabahala.
Narito tayo ngayon, hindi ba?

 

In All Other Skies, This Cloud is a Lie

The sky kept uttering: today
is going to be a perfect day
to die, but insofar as this life is
concerned, we are not yet
there, but this lone cloud above
in its slow funeral procession
carrying the grief of a future rain
is going to prove itself to a city
not here, and when it arrives there,
it will speak only of truth
even if it kills him.

Death by Water

The thing about water is that it heals
always, and every time we hold our bodies
against its eternal mouth, it is asking us
to do the same. The boat with its passengers
sleeping with the fishes means that we are all part
of this thread we cannot fit through our mind-eye,
that to comprehend means to mend, that if memory
is a hole, forgiveness is a patch we use
to stitch our life together only to watch it
fall apart, like how the sky accepts the water,
pieces a cloud together, until it breaks
from its own weight into this rain that is only
as good as rain during the falling, but not the settling.
By that time it hits ground, we don’t call it rain anymore.

***

Finally gained some time to write, but as usual, nothing satisfactory ever comes out as of yet. That’s what revisions are for, I guess.

Apokalipsis

Umulan kagabi, at wala ni isang nakaalam
kung saan na umaawit ang mga palakang
madalas humuhuni ng pag-uwi palayo sa konkretong
hinahaplos ng liwanag ng buwan sa tuwing pagdilim
na parang hinehele ang lungsod pabalik sa pananaginip.
Ngunit wala ring gising sa likod ng mga bintana’t pinto,
walang buhay na kamay na sana’y magpipinid dito,
kaya nakapasok ang tubig, nahimlay sa sahig,
nanatili roon sa loob ng mga patay na silid
at hindi na kailanman bumalik sa pinaghulugang langit.