Naghagis Ako ng Barya at Naalala Kita

by Abner Dormiendo

Hindi raw pantay ang tsansa ng paglabas ng tao at ibon
kapag inihagis mo ang barya sa ere at bumagsak ito
sa lupa. Laging mas mataas ang nakaharap sa iyo
ng isang porsyento. Kung ganoon ang kaso, baka
maaaring paglaruan ang tadhana, pilipitin ang braso
ng posibilidad at hingin mula rito ang gusto ko.
Ang gusto ko ay isang uniberso kung saan narito ka pa rin
sa aking kuwarto, inaayos ang gusto ng aking kobre-kama.
Baka sa isang uniberso, mas mapagpatawad ka, mas mabait
ang mundo sa isang makasalanang tulad ko. Baka doon,
mas marunong akong magmahal, nanalo tayo laban
sa mga Kastila, naging presidente si Fernando Poe,
buhay pa rin ang mga taong napatay ng terorismo
o naging sakripisyo dito sa walang-hanggang giyera
laban sa pinakamalalim nating takot. Baka doon, malaman ko
kung saan ako nagkamali, may siyensiya na para sa pag-ibig
at pagpapatawad, at mababasa ko sa libro ng aking kapatid
at hinihinging lunas para sa nagbabagang sugat sa puso,
may sagot sa haypotesis na hinihilom din ng panahon
ang lahat ng ating sakit. Baka doon, kumalansing itong barya
sa isang mukhang aking inaasahan, at hindi ko na naisulat
itong tula, dahil kasama pa kita, at hindi ako nagkasala.

*

FB Creative Challenge prompt: kung or uncertainty. I think I equated it with probability, so there you go. If it kind of sounds the same as Sa Iba’t Ibang Katapusan ng Mundo…, that’s because both of them take their inspiration from one certain poem by Bob Hicok, a favorite of mine.

Advertisements