Lagimlim

Nang may magawa ang mga bitwin

Month: October, 2013

Recuerdo

Walang naiiwan sa dalampasigan
Na hindi nadudurog o nahuhugasan.
Noong huli nating tagpo, naghagis ka

Ng isang bato. Kung marahas ang mga alon,
Banayad ang alaala. Ngunit hindi lang bato
Ang binabaklas ng panahon. Sa bawat

Paghampas ng alat sa nanunuyo kong balat,
Tinatangay ng kanilang pag-inog ang aking
Bawat pag-asa, hinahatak pababa patungo

Sa pusod, kapiling ng mga korales, durog
Na kahoy, agnas na mga isda, basag na kabibe.
At mistulang paglalamay ang bawat paglalakbay

Sa dalampasigan, tinatanong ang bawat bato
Kung nagtagpo na ba sila ng kamay mo?
Kung ito ba ang naihagis minsan nitong

Mga daliri mo? At kung sakaling matagpuan ko
Ang inihagis mo noon sa piling nitong
Napakarami pang buhangin at bato, baka

Maaari ko siyang makausap, humingi ng simpatiya
Sa mga bagay na kagyat lang nabubuhay
Sa paghipo ng mga daliri, umaalpas sa paglipas

Ng panahon. Isang baybay ang iyong gunita
At ako lamang ay isang alon.

Advertisements

Inuman

As kids, we were always warned
Not to walk barefoot on this
Rural soil. Look closely, see:
A thousand shards of broken glass
Glisten like stars buried beneath
A sky of dirt and dead grass.
As a young man, I have learned
That every bottle of gin hides
A story– a broken heart,
A broken family, broken friendships;
And what I learned eventually,
That every broken bottle bears
A pain that no words can wring
Out of the damp soul. What we do
Instead, we break bottles. Sometimes
On rocks, sometimes on heads.
But always, we let the earth
Swallow the fragments, try its best
To hide them from daylight, then we
Warn the kids not to walk barefoot.

Forgetting, As the River

This only: the toes that graze
this navel of stones, the soles
that gripped the slippery path

of my bed. I am only the body,
the hurdle. My limbs cradle rocks,

dissolve them in the pit of my
stomach; the steps, sedimentary
like the softest of sentiments.

I am nothing but a sacrament
of passage, between the here

and there. There is nothing now
but the sound alone that I carry,
away from the mouth, unmoving.