Lagimlim

Nang may magawa ang mga bitwin

Month: February, 2013

floral

itinatawid
ng mga bulaklak
ang buntong-hininga
sa aking labi

habang ang mga talulot
nakakapit
sa maselang laylayan
ng kaniyang damit

***

ang damo
nahihimbing pa rin
sa mga daliri
ng kaniyang mga paa

nagsasayaw
ang akasya —
mahinhin, sa saliw
ng kaniyang kumpas

***

sa bawat
pamumukadkad
ng kaniyang saya
umaawit ang maya

lagaslas ng ilog
ang kaniyang tawa

 – 27 February 2013

Home for the Aged

The clouds in her eyes sought
The sky above, as escape,
Finding signs that leads to else
Like cranes pointing — there,
There is where home must lie
But what to make of these walls
Peeling paint, floors exuding
Scent of old soap and human dirt?
The roof can only do so much
As to shield her frail body from
The rain: a friend, now a foe
Where the skin hugs the bones
Most closely. They call all of this
Condition: of the house, destitute;
Of your health, hopeless; of the soul,
Undiagnosed, but that which makes
The eyes swell and tear
With pity or repulse and she says
It is nothing else but longing, unspoken
At that place where golden fields
And trees abound — there,
She says, I am wanted,
Cared for, and no longing was
Ever necessary, there is where
Home must lie but I must lie:
Here is home now: an old bed,
Meager meals, tattered clothes —
And what was left of you? —
A weak, unflinching hope,
Like a tiny flame holding on to the wicker.

And the gravity of such thought
Pulled the clouds in her eyes
And trickled down, slowly,
On the wrinkles on her cheeks.

Kumpisal

Gasgas na kung sasabihin kong
umiiyak na naman ang langit
pero di maitatago ng lagapak ng ulan
sa bubungang-bakal ng iyong Innova
ang panginginig ng iyong tinig
nang aminin mo sa aking
gusto mo na siyang umuwi;

gusto nang umuwi ng tatay mo
dahil pagod na siyang makipagsapalaran
sa ibayong dagat.

Gusto ko sanang sabihin sa iyo na titila rin ang bagyo,
na lahat ng tubig ay babalik sa pusod
ng pinanggalingang karagatan
ngunit buong araw nang walang-patid
ang pagbuhos ng ulan
at hindi ko maipapangako sa iyo
ang paghupa ng unos bukas.

Nangingilid na ang tubig-baha sa mga gutter ng kalsada.
Nangingintab sa liwanag ng poste ng ilaw ang bawat patak ng luha
na dumadausdos sa pisngi ng iyong side mirror.
Umuungol na ang makina ng kotse,
parang gusto nang mamahinga.

Akala mo siguro ay di ko napapansin ang ganitong mga bagay:
na hindi ka lang basta nagmamaneho,
na nagdaramdam pati ang kotse mo

na punasan mo man ng wiper ang basang windshield ng kotse mo
ay malabo pa rin ang ating hinaharap
pero wala tayong magagawa kundi ang lumusong,
ang lumusong nang tayo’y makaahon.

Napabuntong-hininga na lang tayong dalawa,
at namuo ang ating ibinugang hininga sa bintana
na agad namang nalusaw sa lamig nitong pag-ulan. 

Sa ngayon, ligtas tayo.
Sa ngayon, ligtas tayo.

 –          kay Mike

***

(Unang nailathala ang tula sa Heights, vol. LX no. 2, 97-98)