Lagimlim

Nang may magawa ang mga bitwin

Month: October, 2012

Elegy for Angelina

She left us late September, just when
the sunflowers in her garden
are about to wither. I remembered childhood:
stealing grains from my parrot
and sneaking out in the midday sun
to her tiny front yard. I would bury a seed
and she would stand by it until sprouts
turn into buds; until heads
shed their yellow petals. Sometimes
she would trim the bougainvillea shrubs
that already clung to the electric wires
and I would pass by her house during mornings
where she would ceremoniously
burn the prunings. The earth was her chapel
and flowers were her religion.
She told my mother one evening
when her heart sang her to sleep,
she dreamed of a garden with flowers
she cannot name. We have a name for
that place: heaven. But we are not
to label sanctuaries. That morning
when the sunflowers have relinquished their crown
to their namesake, I raised a prayer
to every angel I can name: stand by her
like a gardener watches over a seed.
She appeared in white later that evening, with flowers
I never knew existed and orchids
with names I will never know. The bougainvillea shrub
has already bowed in condolences.
Sometimes she would send rains
when her husband forgets to water her flowers,
or winds when her sons forget
to prune the leaves. Sometimes
when the sky is overcast I pass by her front yard
and she is not there burning twigs. I remember
because I always forget: she has left. Somewhere
she is tending bigger gardens; and there,
names do not matter.

– for Nanay Hileng

Caesura

What we needed is this: the space
between the inhale and the exhale;

that that separates the words from
the phrases, the sound from the text.

Words are oceans: unfathomable, full.
Syntax, like shoreline, limits, empties.

The boundaries of language:
too much meaning means drowning.

Intervals mean resurfacing;
silence means air. Sand

rearrange in grains, what we call
semantics; comprehension,

the gap between implications.
What I learned about words

leads to this: the sea
and the essence of silence,

that in between the crashing tides
the sea shuts its mouth for recovery.

Give the words room for breathing;
even waves fold after every unfolding.

Minsan

Sinabi mo na minsan
nalulunod ka sa kulay
at ingay ng lungsod.

Kailangan mong tumunghay
mula sa dagat ng gulo,
tumakas sa mga paliko-likong distrito

na lumilingkis sa paanan ng mga gusali
dahil ninanakaw nila
ang kung ano ang nalalabi

sa sariwang hangin.
Gusto mong lumayo
sa nakaririnding ingay

ng mga humaharabas na sasakyan
at mga stereo na umuuga
sa lupang kinatatayuan mo

dahil mismong isip mo’y
di mo na rin marinig.
Gusto mong magpakalayo minsan,

sabi mo — kahit minsan lang.
At minsang lumayo ka nga,
isinama mo ako. Isinama mo ako

minsan sa pagtakas mo. Ibinulong mo
na minsan ang gusto mo lang
ay ang malunod sa kadiliman ng mabitwing langit

at ang matulog sa saliw
ng humuhuning mga kuliglig.
Ang gusto mo lang ay ang malunod

sa init ng wala. At niyakap mo ako minsan
dahil wala lang. Minsan
ginagawa natin ang mga ganitong bagay

dahil wala lang:
isang simpleng yakap lang.
Sabi mo kasi, minsan,

ang pinakasimpleng bagay
ang pinakamaganda sa lahat.
Minsan nahanap ko iyon sa piling mo

noong simpleng niyakap mo ako
at sinabi mong ipikit ko na lang
ang aking mga mata.

Wala akong nakita kundi
ang dilim sa likod ng aking talukap;
wala akong narinig

kundi ang puso nating nagsasalimbayan
sa pagpintig.
Ngunit minsan,

ang dilim ang pinakamakulay,
ang katahimikan ang pinakamaingay,
at ang mahulog

sa yakap ng pinakamamahal mo
ang pinakamagandang bagay sa mundo.
At iyong gabing iyon,

malayo sa siyudad,
ang pinakamagandang bagay
sa mundo noon.

Minahal ko iyon,
ang yakap mo.
Minahal ko iyon minsan.

Minahal kita minsan.

Pieta (Allan Popa)

Ang paggilit ng talim sa banát.

Ang paglagot sa lumagot ng hininga.

Ang pagluluwag ng liko-likong
himaymay ng tirintas—paghihiwalay,
pagtatagpo, paghihiwalay—
pagninisnis sa ilap ng hindi makamtan.

Sa kisame, ang kurdon
ng ulilang hiningang nakabitin:
pendulong iniuugoy
ng naghihingalong pilik ng huling piglas.

Sa kandungan ng ina,
ang nalalabi sa anak.

Iisang tarangkahan.

Sa puwerta ng pagsilang,
ang pasyang mapahiwalay,
ang pagpatid sa pusod,
ang ginhawa sa iyak ng pagkalunod.

Iisang pagtawid.

Muli, sa bungad ng hagkis,
ang pagkuwintas sa balak na inilubid,
ang hatak sa bigat ng patihulog,
ang higpit sa gapos ng hulagpos.

O buhol na hindi kailanman makakalas.

May dalawang braso 
ang ligaya:
ikaw.

when a poet falls in love with a fashionista

I don’t know how you pull off
black dress with rubber shoes
but you always send my mind running in circles
chasing after that matching impossibility
you always get away so gracefully.

You wear this shielded beauty
like knee-high boots
like you are hiding something beneath that flattering shirt,
and all I want to do is unzip your secrets
and tatter your inhibitions at the seams.

I want to reveal something in you:
not just shoulders or back or thighs.
The animal prints and faux fur you wore
never came close to the skin underneath,
and to feel the bones below your knitted cardigan
feels like a sale on three-piece suits.

You make me feel elegant.
You make me feel like I can wear anything
and feel good about myself.
You make me feel like I can wear nothing
and still feel good about myself.

I want to be the sweater to match your denim pants.
I could be the rubber shoes and you could be the black dress
and we will look good together though people question how
but I will tell them it is you;
you are the reason why my clumsiness
fit perfectly in your beauty.
We will defy rules and set up our own.

And when all else fails,
we will disrobe our coats and shed our fabrics.
Our bare skin will be the new in
when love goes out of fashion.

Pagsamba

Hindi ko alam kung papaano ngunit marunong umibig ang ating mga kalamnang yumayakap sa buto. Hindi man sa dugo dumadaloy ang ligaya, ngunit hatiin mo ako at tatagas ang kung ano ang nararamdaman ko sa tuwing darampi ang mga daliri ko sa iyong buhok: sinusukat, sinisiyasat ang bawat hibla, pinag-aaralan na animo’y isa kang artepakto. Ano ka lang ba kundi isang produkto ng siyensiya? Isang pagmumultiplika ng mga selyula na hinubog ng mile-milenyang pagkakamali’t tagumpay ng kalikasan, isang pagsasanib ng lupa’t kalawakan. Ikaw ang konstelasyon ng bilyun-bilyong molekyula’t atomo at ako’y nagigimbal sa pagtunghay sa iyo dahil sino ang mag-aakalang ang humihingang testimoniya ng karilagan sa aking harapa’y binubuo lamang ng mga abo mula sa matagal nang yumaong mga tala? Walang pinagkaiba ang mga atomo sa iyong balat sa mga bitwin sa langit. Walang maniniwala na ikaw, ako, at ang uniberso’y iisa lang. Ngunit ito ang kagandahan ng pag-ibig: ang makita ang nakaraan, ang kasalukuyan, at ang hinaharap sa iisang katawan; ang mamangha sa rikit at misteryo ng kalikasan; ang maramdaman nang hindi napaliliwanagan na bagama’y hindi posible ay may pag-ibig na umuukit at yumayanig sa ating kaluluwa’t katawan; ang maniwala sa wala; ang mawala sa paniniwala; ang makibahagi sa kababalaghan ng kamunduhan nang masaksihan natin sa ating mga laman ang walang-hanggan.

Ikebana Poetry

Language is a garden
where words bloom in hiding.
Do you like flowers? Here,
let me write you a poem —

have they discovered a rose
that matches the color of your cheeks,
or a word for the laugh you make
when the world amuses you?

This is a bouquet of things
I wanted to give you:
irises for your eyes
tulips for your lips
sonnets for you hair
and haikus for your hands.

I searched the dictionary
to explain how I feel
when your mouth blossoms
into a charming smile;
scoured every garden in the world
for a flower with delicacy
that compares to your fingers.

There are eight hundred thousand words
and a million species of flowers
yet no poet nor florist
can rearrange them
to capture
you.